در نزد، آمد داخل، یک راست رفت روی تخت نشست و خیره شد به من. نگاهش نکردم.یعنی یادم نیست دقیقا چکار می کردم. احتمال زیاد زل زده بودم به صفحه آبی رنگ مانیتور و به سرعت جواب پیام ها را می دادم.-اوم... الهه! میدونی گل مورد علاقه من چیه؟!انگشتانم روی کیبورد ساکت شدند. روی صندلی به طرفش چرخیدم.-گل مورد علا

من یک نویسنده ام.
یک دخترک نویسنده...
دخترکی که می نویسند و می نویسند و باز هم می نویسند.
از آنچه در قلبش می گذرد می نویسند.
می نویسد تا همگان بدانند.
او نیز می تواند یک نویسنده باشد.
یک نویسنده ی کوچک
با قلبی کوچک......

نمی دونم کجام، شاید بدونم؟ نمیدونم.هوا تاریکه، یه نور محوی از بالای سرم میخوره تو چشمم، صورتم رو بالا میگیرم.ماهه، بالای سرم یه گردی بزرگ تاریکیه که وسطش ماه می درخشه.اون بالا، بیرونه،انگار که ته یه چاه بزرگ خشک ایستاده باشم.صدای باد لای چاه تاریکم می پیچه. دستامو روی صورتم می ذارم. صورتم صافه، هیچ

مرگ، چیزی نیست که بخواهد به همین راحتی بیاید و به همین راحتی برود.یعنی لامذهب یک چیزیست که گاهی ازش فراری هستیگاهی به استقبالش می روی،امروز که نهچهارشنبه بود.کاملا ناگهانی، کاملا مسخره، کاملا عجیب،برای رد شدن از میدان بزرگ رسالت تهراناز روی پل هوایی اش رفتم.خیلی کم پیش می آمد پل هوایی را امتحان کنم

من یک نویسنده ام.
یک دخترک نویسنده...
دخترکی که می نویسند و می نویسند و باز هم می نویسند.
از آنچه در قلبش می گذرد می نویسند.
می نویسد تا همگان بدانند.
او نیز می تواند یک نویسنده باشد.
یک نویسنده ی کوچک
با قلبی کوچک......

-ببین رفیق، باس بعضی وقتا فکر نکرد، یعنی اگه کله صبح فکر کله پاچه افتادی عب نداره، اما وختی یاد آخرین دفعه ای که باش کله پاچه زدی میفتی، اصن آتیشت می زنه لاکردار. واس همینه که میگمت بعضی وقتا نباس فکر کرد.